Hoort jij ook wel eens mensen praten over “God die een Vader voor je wil zijn”? Ben jij ook zo iemand die dan eigenlijk niet zo goed weet wat je daar dan mee moet? Ik ben/was ook zo iemand. Tot mijn eigen vader overleed en ik terug keek op wie hij eigenlijk voor mij is geweest.
Mijn hele leven, nu 32 jaar, spraken mensen over God de Vader, hoorde ik er preken over en werd in bijbelkringen verteld wie God de Vader voor je is of wil zijn. Nooit heb ik dat helemaal begrepen. God was voor mij een soort koning maar ook een vriend, maar toch wel een vriend met enig aanzien die iets verder van me af stond.
Afgelopen 3 juni 2014 overleed heel onverwacht mijn vader. Voor mij en mijn familie was dit een grote schok omdat het heel onverwachts was. Nouja onverwacht? Misschien is het Gods plan geweest. Ik vind dat soms nog een beetje moeilijk hoor of dood gaan nou echt binnen Gods plannen zo werkt. Wie weet leer ik daar ooit nog eens meer over. Ondanks mijn nog niet duidelijke mening hierover weet ik wel dat er een hoop “toevalligheden” zijn geweest in de weken rondom zijn overlijden waarvan ik niet geloof dat dit allemaal toevallig is geweest. Een week voor zijn overlijden werd ik geintervieuwd door 2 dames van de universiteit Groningen. Het intervieuw ging over mijn kinderjaren, basisschool leeftijd. In dit intervieuw dacht ik na over hoe het vroeger in ons gezin er aan toe ging. Ik kwam tot de ontdekking door de verschillende vragen dat het niet altijd koek en ei is geweest maar dat beslissingen en keuzes door mijn ouders wel altijd werden gemaakt uit liefde voor ons, hun kinderen. Ook kwam toch de puberteit in gesprek wel even boven ondanks dat niet interessant was voor het onderzoek, maar voor mij wel. Mijn aardse vader en ik hebben vanaf mijn puberteit best de nodige strubbelingen gehad. Dat was dan ook de tijd waarin ik niet goed snapte wie nou God de Vader voor je is, wil zijn.
Nu jaren later is de relatie tussen mij en mijn vader heel anders.
Een paar jaar geleden vroeg ik mijn vader hoe ik dat nou moest zien, de stukken in de bijbel waarin je als man hoofd van het gezin wordt genoemd. In deze tijd toch een lastig onderwerp. Mn pa dacht daar even over na en zei toen dat je als man eindverantwoordelijk bent voor je gezin. Hij voelde het als zijn verantwoordelijkheid wat er met z´n gezin gebeurde tijdens maar ook nog nadat we al uit huis waren. Zo is het ook met onze Hemelse Vader. Hij maakte deze wereld. Wij mensen, zijn zonen en dochters, ma(a)k(t)en er uiteindelijk een rommeltje van. En toch voelt God, onze Vader zich verantwoordelijk. Hij stuurde zelfs zijn Zoon Jezus naar deze wereld om voor onze foute dingen straf te krijgen. Jawel de dood.
Voordat mijn vader overleed voelde het nog steeds alsof hij deels kapitein was op het schip. Met alles wat er was konden we naar de kapitein. En ik vond dat ook fijn. Ik kon altijd bij hem terecht en alle belangrijke keuzes die Diana en ik moesten maken daarin is ook hij betrokken. Mijn kapitein is er niet meer. Wie is nu de kapitein?